Menu
Tablet menu

Ε. Αρβανιτάκη και Α. Πρωτοψάλτη στον Διογένη

«Πήγα στη συναυλία Πρωτοψάλτη- Αρβανιτάκη και με πήραν μαζί με τα τραγούδια τους!» είπα σε ένα φίλο, όλο ενθουσιασμό. Τον μπέρδεψα με τη λέξη «συναυλία» αλλά κι εγώ μπερδεύτηκα με αυτό που νόμιζα ότι θα δω και ευτυχώς δεν είδα στο «Διογένης Studio». Διότι όσο κι αν οι ίδιες οι ερμηνεύτριες διαβεβαίωσαν ότι πρόκειται για πρόγραμμα μουσικής σκηνής, ο μεγάλος χώρος του μαγαζιού, με πλατεία και εξώστη, στην αρχή δημιουργεί αμφιβολίες. Αντ’ αυτού, ευχαριστήθηκα ένα γεροδεμένο συναυλιακό πρόγραμμα με κέφι και συγκίνηση και μετρημένο χρόνο, που δεν σε αφήνει να βαρεθείς, ούτε λεπτό.

Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη, επί τρεις ώρες και οι δυο τους στη σκηνή, ερμηνεύουν (και χορεύουν, όταν το φέρνει ο ζωηρός ρυθμός), περί τα 45 τραγούδια. Όλα γίνονται εναλλάξ, μπροστά στο κόσμο. Η μία παίρνει την τραγουδιστική σκυτάλη από την άλλη, σε αναλογία ένα προς ένα, κάνουν και ντουέτα ή ακόμα καλύτερα και σπάνιας τεχνικής διφωνίες. Αν σου αρέσουν η φωνή, τα τραγούδια και η καλλιτεχνική αισθητική της Άλκηστης Πρωτοψάλτη ή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη δεν υπάρχει περίπτωση να απογοητευτείς από αυτή τη συνεύρεσή τους. Βρίσκεσαι σε συναισθηματική εγρήγορση από το πρώτο 5λεπτο μέχρι το τελευταίο.

Ο ενθουσιασμός τους επί σκηνής, που δεν εκδηλώνεται σκηνοθετημένα, η επιλογή των τραγουδιών τους, που δεν είναι με βάση εμπορικών κριτηρίων, οι εκλεκτοί μουσικοί τους και στις δύο ορχήστρες, που δεν παίζουν μόνο με την τεχνική αλλά και με την άριστη διάθεσή τους να συμπράξουν και τα ντουέτα τους, που μυρίζουν το πάθος του Σταμάτη Κραουνάκη στη διδασκαλία, συντελούν στο άριστο αποτέλεσμα αυτής της σφιχτοδεμένης μουσικής συνάντησης της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη με τον κόσμο. Τον παίρνουν μαζί τους και μετά το τέλος της παράστασης…

Η έναρξη γίνεται με ακρίβεια, στις 10.30, ερμηνεύοντας τραγούδια σε συρραφή, η μία απέναντι στην άλλη, πρόσωπο με πρόσωπο: «Άδεια μου αγκαλιά» (των Nick Cave- Διονύση Σαββόπουλου), «Θεός αν είναι» (των Goran Bregovic- Λίνας Νικολακοπούλου), «Μένω Εκτός» (των Ara Dinkjian- Λίνας Νικολακοπούλου). Ο κόσμος δείχνει την βαθιά εκτίμησή του, προκαταβάλλοντας ένα ηχηρό χειροκρότημα για ό,τι θα ακολουθήσει. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη και η Άλκηστις Πρωτοψάλτη επιδίδονται σε τραγουδιστική αντισφαίριση, ξεκινώντας με την ερμηνεία εκλεκτών κομματιών, όπως το «Ερωτικό» (του Νίκου Ξυδάκη σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη), «Το γλυπτό» (των Ευανθίας Ρεμπούτσικα- Άρη Δαβαράκη), το «Πάρε με αγκαλιά και πάμε» (των Μιχάλη Χατζηγιάννη- Λήδας Ρουμάνη), το «Διθέσιο» (των Νίκου Αντύπα- Λίνας Νικολακοπούλου), το «Έφυγες νωρίς» (των Σταμάτη Σπανουδάκη- Αντώνη Ανδρικάκη) και το «Τράβα σκανδάλη» (των Δήμητρας Γαλάνη- Μυρτούς Κοντοβά).

Δεν θα μπούμε στη λογική των καλύτερων τραγουδιών, που είπε η καθεμιά, γιατί απλά… θα πρέπει να γραφτεί όλο το play list των κομματιών που ακούστηκαν στην παράσταση. Αυτό, όμως, που πρέπει να γίνει σαφές είναι ότι σε αυτή την μουσική παράσταση καμία δεν είναι καλύτερη από την άλλη. Ελευθερία και Άλκηστις δίνουν την νίκη στο τραγούδι που κάτι όμορφο έχει να πει. Το τραγούδι στην συγκεκριμένη παράσταση έχει στίχο στα ελληνικά αλλά η μουσική του γλώσσα είναι μία και παγκόσμια: Από το «Μην ορκίζεσαι» (των Giuseppe Mango- Νίκου Μωραϊτη) και το «Ζήτα μου ό,τι θες» (της Χαρούλας Αλεξίου) μέχρι έθνικ, όπως «Τα κορμιά και τα μαχαίρια» (των Ara Dinkjian- Μιχάλη Γκανά) και «Βενζινάδικο» (τσιγγάνικο παραδοσιακό σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου) μέχρι κλασικά, πλέον, λαϊκά του τόπου μας, όπως «Χίλιες βραδιές» (των Μίμη Πλέσσα -Ηλία Λυμπερόπουλου) και σύγχρονα Ελλήνων δημιουργών, όπως «Μέτρησα» (του Νίκου Ζούδιαρη) και «Κάθε φορά που με κοιτάζεις» (των Στέφανου Κορκολή- Ρεβέκκας Ρούσση). Δεν θα μπορούσαν να λείπουν και «Το χειροκρότημα» (των Δήμητρας Γαλάνη- Λίνας Νικολακοπούλου) και το «Δυνατά» (των Ara Dinkjian- Λίνας Νικολακοπούλου) που έχουν γίνει το συναυλιακό σήμα- κατατεθέν της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη αντίστοιχα.

Οι δυο τους, χέρι- χέρι βγαίνουν στο ανκόρ για να αποχαιρετίσουν τον κόσμο με δυο ακόμα τραγούδια: «Το παράπονο» (του Δημήτρη Παπαδημητρίου σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη) και «Η σωτηρία της ψυχής» (των Σταμάτη Κραουνάκη- Λίνας Νικολακοπούλου). Δεν χρειάζεται να πουν τίποτε άλλο. Τα λένε όλα, χωρίς να πλατειάζουν και βρίσκουν το στόχο τους με ακρίβεια…

Πηγή: www.in2life.gr

της Δώρας Αμαραντίδου

Δημοσίευση | 3 Δεκεμβρίου 2013

back to top

Ημερολόγιο

 ◄◄  ◄  ►►  ► 
Μάιος 2018
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Login or Register