Menu
Tablet menu

Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Ελευθερία Αρβανιτάκη «Σαν προσευχή...»

Θα τις αποκαλέσω «Εκείνες». Όχι πως δεν ξεχωρίζουν, όχι πως δεν έχουν ένα μοναδικό ενικό η καθεμία. Αντιθέτως, αυτή η μοναδική υπόστασή τους είναι, που σε αυτή την περίσταση, τις κάνει να ενώνονται μαγικά και να εκσφενδονίζουν τον απόηχο δύο ξεχωριστών μονοπατιών. Δύο μονοπάτια, που βρήκαν τον κοινό τους τόπο και συνοικοδομούνται πάλι από την αρχή.

Εκείνες, λοιπόν, η Άλκηστις και η Ελευθερία, σε ενικό αριθμό, που δε μου έχει παραχωρηθεί, αλλά γεννάται σχεδόν αυθόρμητα, στήνουν το θαύμα ξανά, μαζί. Ήρθε το «κάποτε» στο «σήμερα» και φτιάχνει τον πιο ξεχωριστό χορό! Σαν παρτίδα φαντάσου το, παιχνίδι με μόνο αντίπαλο τη φθορά και την απαξία. Αυτών αντιμάχονται και βγαίνουν νικήτριες, κρατώντας η μία το χέρι της άλλης καθ’ όλη τη διάρκεια. Χωρίς περιττά, χωρίς ανούσια, μόνο με τα απαραίτητα, με τα υπαρξιακά αναγκαία, με εκείνα τα τραγούδια που ξεκινούν από τα άδυτα του συναισθήματος και φθάνουν ως την κορυφή. Και φυσικά, συνοδηγός όλοι οι τεράστιοι, που στάθηκαν δίπλα τους και έχτισαν μαζί τους την ιστορία, ο Κραουνάκης, η Νικολακοπούλου, η Ρεμπούτσικα, ο Ελύτης, ο Αντύπας, ο Παπαδημητρίου... Γιορτή για την ανάμνηση, λοιπόν και για εκείνο το απωθημένο, που βρήκε τη γωνιά του στο πιο καλά κρυμμένο νόημα...

Πώς χωράει η μαγεία σε μια σκηνή; Και πώς μοιράζεται η αγάπη, το κοινό βίωμα, το βέλος που έχει έναν ξεχωριστό τελικό στόχο για τον καθένα; Μάλλον στα χέρια τους που πιάνονται μπορώ να βρω μια απάντηση. Στο σκηνικό, που τις θέλει να μην αποχωρίζονται ποτέ, η μία θαυμάστρια της άλλης, να της κρατά το μικρόφωνο και να της παραχωρεί τη σειρά της, να σιγοψιθυρίζει τους στίχους της, να χορεύει και να χτυπά το ντέφι! Σου πιάνουν το χέρι και σου δείχνουν το δρόμο, σου θυμίζουν και σε κάνουν να αναλογιστείς πώς πέρασε ο καιρός, πού βρίσκει τη βάση της η αλήθεια και πώς, να, πώς υπήρχες τόσα χρόνια ως πρωταγωνιστής της κάθε μελωδίας. Δυνατά, με το χειροκρότημα να κάνει το σχοινί να αντέχει, με μια αντοχή σχεδόν αιώνια, που γίνεται αγκαλιά και καταφύγιο.

Εκείνα τα τραγούδια, που έχουν υπόσταση, λες και υπήρχαν πάντα, λες και όφειλαν να γεννηθούν και να σε ακολουθούν. Και ας μη χωρούν όλα και ας νιώθεις πως κάποια σου έλειψαν... Κι εκείνες οι γυναίκες, που σου χαρίζονται τόσα χρόνια, που σε «ξεπλένουν» και σε «λερώνουν» ξανά... Και εκείνες οι στιγμές, που βρίσκεις τη φλόγα και γίνεσαι κάτι σαν Θεός...

Δημοσίευση: www.musicity.gr

Κείμενο: Βεατρίκη Ψυχάρη

back to top

Ημερολόγιο

 ◄◄  ◄  ►►  ► 
Μάιος 2018
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Login or Register