Menu
Tablet menu

El Pais (Iσπανία) (13/10/1999)

 

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Λέξεις όπως "καλημέρα" μπορεί να γίνουν της μόδας τους επόμενους μήνες με τον ερχομό στην Ισπανία Ελληνίδων τραγουδιστριών. Μια απ' αυτές , η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ήδη γνώριμή μας από 2 δίσκους , "Τα κορμιά και τα μαχαίρια" , εμφανίζεται στις 15 του μήνα στη Βαρκελώνη και στις 17 στη Μαδρίτη.

 

Μέχρι τώρα δεν ακούγονταν η ελληνική μουσική στην Ισπανία. Το ίδιο συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Γνωρίζουν το Θεοδωράκη , αλλά αγνοούν απολύτως την παραδοσιακή μας μουσική. Η πολιτισμική πληροφόρηση για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα δε φτάνει στην υπόλοιπη Ευρώπη , διαβεβαιώνει η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Το βέβαιο είναι ότι ποτέ δεν παρουσιάστηκε τέτοιο ενδιαφέρον γι' αυτή τη μουσική. Η ’λκηστις Πρωτοψάλτη , η Χ. Αλεξίου και περισσότερο η Ε.Α. η οποία πουλά γύρω στα 100.000 κομμάτια από κάθε δίσκο της , ακούγονται από το ραδιόφωνο και εμφανίζονται στις σελίδες εξειδικευμένων περιοδικών.

Η μεγάλη υποδοχή των δίσκων της από το ισπανικό κοινό την έχει εντυπωσιάσει. Γνωρίζω ότι ένας γνωστός παραγωγός τους παρουσίαζε συστηματικά από το ραδιόφωνο και ίσως είναι αυτός ο λόγος που παρατηρήθηκε μια τόσο θερμή ανταπόκριση στις πρώτες μου συναυλίες.

 

Γεννημένη το 1958 σε μια γειτονιά του Πειραιά , έγινε μέλος της Οπισθοδρομικής Κομπανίας. Ήταν ερασιτέχνες φοιτητές και έπαιζαν σε ταβερνάκια. Τους γνώρισα το 1979 στη διάρκεια των διακοπών μου στη Σκόπελο. Μου ζήτησαν να ενωθώ μαζί τους. Εγώ τραγουδάω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου , αλλά ποτέ δε μου είχε περάσει από το μυαλό να γίνω τραγουδίστρια. Απλώς συνέβη , εξομολογείται.

 

Λογίστρια και Αρχαιολόγος

 

Η Ε. εργαζόταν τότε ως λογίστρια και σκεφτόταν να γίνει αρχαιολόγος. Είναι κάτι παρόμοιο. Σκάβεις στο παρελθόν και συναντάς τις ρίζες της πατρίδας σου στη μουσική της.
Ίσως το ρεμπέτικο είναι το πλέον ισχυρό. Είναι η μουσική των προσφύγων της Μ.Ασίας , εξηγεί. Έλληνες που έζησαν αιώνες στον τόπο που είναι σήμερα Τουρκία και έπρεπε να κρυφτούν στη διάρκεια του 1ου Παγκ. Πολέμου. Μια μοναδική έκφραση ανθρώπων που υπέφεραν πολλά.

Το παλιό ρεμπέτικο τράβηξε τους νέους στη δεκαετία του 70. Μετά το 2ο Παγκ. Πόλεμο , το ρεμπέτικο απαγορεύτηκε στα ραδιόφωνα. Ούτε η Δεξιά , ούτε η Αριστερά αποδέχονταν αυτό το είδος της μουσικής. Τη θεωρούσαν σουπίδια , λούμπεν. Την ανακάλυψαν οι διανοούμενοι και οι καλλιτέχνες και τη χρησιμοποίησαν ως μέσο αντίστασης/αντίδρασης απέναντι στη δικτατορία και τους στρατιωτικούς. Οι φοιτητές άρχισαν ν' ανακαλύπτουν παλιά μουσικά όργανα και να αγαπύν τις ρίζες μας. Είμαι μια απ' αυτούς.

Το 1985 ηχογράφησε το Κοντραμπάντο. Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό απ' όσα είχα κάνει μέχρι τότε , αλλά είχε μεγάλη επιτυχία , λέει γελώντας. Ήταν ένας καινούριος ήχος που που συνδύαζε ρυθμούς και μελωδίες ελληνικές και ηλεκτρονικές. Μετά από χρόνια μετρίων συνθέσεων (?) , μια τόσο οξεία φωνή όπως η δική μου προκάλεσε αίσθηση. Ήταν μια έκπληξη για όλους.

 

Μια γραμμή που διατήρησε στις προηγούμενες ηχογραφήσεις της δουλεύοντας με συνθέτες όπως ο Σπανουδάκης , ο Σαββόπουλος , ο Παπαδημητρίου και ποιητές όπως ο Ιωάννου , ο Γκανάς , η Νικολακοπούλου ... Ξεχωρίζουν οι συνεργασίες της με τον Αρμένιο Ara Dinkjian , με τον οποίο ηχογράφησε το 1994 το δίσκο που θεωρείται από τους περισσότερους ο καλύτερός της , "Τα Κορμιά και Τα Μαχαίρια" , και το δημιουργό του "Δυνατά" , του πιο δημοφιλούς τραγουδιού της.


Eφημερίδα «El Pais», Iσπανία, 13/10/99

back to top

Login or Register