Menu
Tablet menu

Αθηνόραμα (Μάρτιος 2002)

ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, ΜΑΡΤΙΟΣ 2002
ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ

Είναι το καλύτερο πρόγραμμα της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Αυτή τη δήλωση μπορώ να την κάνω κάθε χρόνο - ή κάθε φορά που η Ελευθερία στήνει ένα καινούριο πρόγραμμα. Και συνήθως την κάνω! Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα έχουν πάει πολύ πιο πέρα. Οι παραστάσεις της στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο αποτελούν το πιο καλλιτεχνικά ισόρροπο και, ταυτόχρονα, το πιο απογειωτικό επί μουσικής σκηνής τριπ που μπορεί κανείς να φανταστεί...

Είναι απλό: δυο-τρεις δεκάδες από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γραφτεί τα τελευταία είκοσι χρόνια (και που ανήκουν όλα στην Ελευθερία), συνδυασμένα με αρκετά διαχρονικά κλασικά (λαϊκά και άλλα) που τείνουν να αποκτήσουν definitive status μέσα από την ερμηνεία της. Αν εξαιρέσουμε τους γνωστούς μας καλούς, μεγάλους και σημαντικούς τραγουδοποιούς, δεν υπάρχει άλλος Έλλην καλλιτέχνης που να μπορεί να στηρίξει πρόγραμμα αισθησιακά πλήρες και συγκινησιακά ολοκληρωμένο (χωρίς ούτε μια αδύναμη στιγμή), βασισμένος στο δικό του ρεπερτόριο, τόσο καλό όσο η Ελευθερία.

Είναι το απόσταγμα μια δημιουργικής πορείας (μέχρι τώρα) με ξεκάθαρες και άριστες επιλογές. Εντάξει! Αυτά τα ξέρουμε! Από το «Κέντρο Διερχομένων» του Μαμαγκάκη ως την πρόσφατη πολυπροσωπική «Εκπομπή» (δίσκος της χρονιάς κατά την γνώμη μου, αλλά όχι για τα κρατούντα ελληνικάδικα στάνταρντς), η πορεία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη λάμπει κυριολεκτικά. Ούτε μια στιγμή απλώς καλή (ή μάλλον μόνο μια!) ' όλα τα άλλα από πολύ καλά και πάνω. Τα τραγούδια της γνωστά και πολυπαιγμένα ' ή καλύτερα πολυαγαπημένα: κανείς δε θα τα βαρεθεί ποτέ. Τα ακούμε κάθε φορά ' τα ακούμε και φέτος.

Τότε τι είναι αυτό που κάνει το φετινό πρόγραμμα διαφορετικό (και καλύτερο); Ο ήχος και η οργάνωσή του, η διευθέτηση των χρωμάτων: αυτό που επαγγελματίες μουσικοί αποκαλούν ενορχήστρωση ' και που έχει νόημα όταν είναι τέτοια. Ο Γιώργος Ζαχαρίου έκανε (και κάνει) αυτή τη δουλειά με απόλυτη δημιουργικότητα. Όπως τον έκοψα είναι άνθρωπος που ξέρει να ακούει τους ηχορυθμούς, να τους αναλύει μέσα του και να τους επανατοποθετεί στο χώρο. Είναι ταλέντο που δεν το έχουν όλοι οι μουσικοί, όσο καλοί κι αν είναι. Επίσης, φαίνεται άνθρωπος που δεν ασχολείται με τα τετριμμένα και τις εύκολες λύσεις, ούτε διεκπεραιώνει ' ξέρει καλά τους συμπαίχτες του και βγάζει από μέσα τους τον καλύτερο εαυτό τους. Κρατάει μια σχέση ζωντανή με το μουσικό περιβάλλον. Αποτέλεσμα: όλα αυτά τα πασίγνωστα τραγούδια ακούγονται σαν καινούρια!

Και χωρίς τίποτα το προκλητικό (μουσικά), διατηρώντας ατόφιο το χαρακτήρα ενός night show που ρολάρει, κάνει επανασύνθεση ' και οι νιώθοντες τη μουσική πραγματικά απολαμβάνουν' Απολαμβάνει η ίδια η Ελευθερία. Την βλέπω πανευτυχή στη σκηνή να τραγουδάει με φωνή που μπαίνει ακόμα πιο βαθιά στο feeling της μουσικής και των μουσικών. Η ομάδα κυριολεκτικά πετάει ' και νομίζω ότι όλοι τριγύρω πετάνε το ίδιο'Είναι μια κορυφαία και ξεχωριστή στιγμή. Θα ξαναπάμε' Το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο κατά τη γνώμη μου είναι ένας από τους καλύτερους μουσικούς χώρους της νύχτας. Προσιτός και φιλικός, χωρίς την αίσθηση του αχανούς και με κάθε έλλειψη απόστασης, είναι ό,τι πρέπει για ένα τέτοιο ζεστό και ανθρώπινο πρόγραμμα.

Γιώργος Χαρωνίτης

back to top

Ημερολόγιο

Login or Register