Menu
Tablet menu

Tαχυδρομος (6/4/2002)

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» 6/4/2002
ONE WOMAN SHOW

Επί ένα τρίωρο, μέχρι που τελειώνει το πρόγραμμα, δε σου δίνεται η παραμικρή ευκαιρία να κοιτάξεις το ρολόι σου. Το αντίθετο, στο φινάλε χτυπάς ρυθμικά το ποτηράκι σου και φωνάζεις «κι άλλο, κι άλλο». «Εσωτερική ενέργεια» να το πούμε; «Ερμηνευτική ωριμότητα» και συναίσθημα που φτάνουν με όλο τους το φόρτε στην πλατεία; Όχι, δεν είναι όλα αυτά αυτονόητα όταν μιλάμε για λάιβ προγράμματα της νύχτας. Τις πιο πολλές φορές, δε, έχεις την αίσθηση ότι έχει δαπανηθεί πολύς κόπος και σκέψη για τα φώτα και το ντεκόρ και ότι έχει εξαντληθεί εκεί όλη η νεωτερίστικη διάθεση του προγράμματος.

Η Ελευθερία που βλέπουμε φέτος στο «Γυάλινο Μουσικό Θέατρο» ήταν το μοναδικό λαμπερό στοιχείο της σκηνής. Η ίδια και η ορχήστρα της για να είμαστε ακριβείς. Ο Γιάννης ’ννινος (μπάσο), ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος (κλαρίνο, φλογέρες), ο Κυριάκος Γκουβέντας (βιολί), ο Σπύρος Γκούμας (μπουζούκι, τζουρά), ο Γιώργος Ζαχαρίου (πιάνο), ο Μιχάλης Καπηλίδης (τύμπανα), ο Βαγγέλης Καρίπης (κρουστά) και ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας (ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα). Σ' αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η διαφορά με τη μέχρι τώρα σκηνική της πορεία. Στο «Γυάλινο» είδαμε μια Ελευθερία ενταγμένη μέσα σε μια ομάδα μουσικών που, παίζοντας, μετέδιδαν το υπόγειο μήνυμα ότι ήταν μαζί. Παρέα.

Ότι έπαιζαν για τον εαυτό τους κατ' αρχήν και ταυτόχρονα για την κυρία που, καθιστή στο μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος, κατόρθωνε να συγκεντρώνει το βλέμμα μας και τις σκέψεις μας εκεί που μας έστελνε η φωνή της. Αυτή τη διαφορετική αντίληψη για τη σχέση μπάντας και ερμηνεύτριας αυτό το παιχνίδι με τους αυτοσχεδιασμούς των μουσικών ανάμεσα στα τραγούδια που ήταν όλα «πειραγμένα» (από τον ενορχηστρωτή Γιώργο Ζαχαρίου), έδωσαν σε χιλιοειπωμένα κομμάτια τη φρεσκάδα του καινούριου και στην ίδια την Ελευθερία την Αρβανιτάκη το πάτημα να φτάσει στο φόρτε της ερμηνευτικά.

Χάρις Ποντίδα

back to top

Login or Register