Menu
Tablet menu

Αθηνόραμα (13-20 Φεβρουαρίου 2003)

Ελευθερία Αρβανιτάκη & Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - «Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ»

Πήγαμε στο VOX
Ελευθερία Αρβανιτάκη & Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
«Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ»

Σε κάθε συνεργασία (δισκογραφική ή on stage) - και ειδικά σε περιπτώσεις καλλιτεχνών με ισχυρή ταυτότητα και προσωπικότητα όπως η Ελευθερία Αρβανιτάκη και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - πρέπει να υπάρχει μια γραμμή ισορροπίας όπου να τονίζεται η κοινότητα και όχι τα ειδικά και διαφορετικά στοιχεία και εφέ του καθένα (πολύ γνωστά σε όλους μας λίγο-πολύ).

Τουλάχιστον, αυτό πρέπει να το κατανοεί πλήρως ο ακροατής / θεατής / ψυχαγωγούμενος και να το δέχεται φυσικότατα - και αυτό μου φαίνεται ότι ισχύει στη σκηνή του VOX από τότε που ξεκίνησε το πρόγραμμα, αρχές Δεκεμβρίου. Έχω δει την κοινή performance του Λαυρέντη και της Ελευθερίας τρεις φορές μέχρι στιγμής και έχω την αίσθηση ότι η κοινή παρουσία δε χάνεται ακόμα και στα διαστήματα που ο κάθε καλλιτέχνης λειτουργεί στη σκηνή μόνος του, με τους δικούς του και για τους δικούς του - όπως κανονικά συμβαίνει στις τυπικές περιπτώσεις συνύπαρξης. Εδώ όμως, όλοι δικοί μας είμαστε! Ούτε η ενότητα χάνεται ούτε η προσοχή αποσπάται - και αυτό είναι η μαγεία μιας performance που φέρνει δημιουργική σφραγίδα...

Από την πρώτη στιγμή ο ήχος σε κερδίζει. Είναι ένα «μυστικό» που όλοι οι «συνήθεις» της νύχτας το παραβλέπουν - ή που συνήθως είναι άσχετοι και' τόσο βλάχοι για να το χειριστούν! Η ενορχήστρωση είναι το (σχεδόν) παν σ' ένα μουσικό project, και η Αρβανιτάκη το ξέρει καλά - και το ξέρει ακόμα καλύτερα ο ταλαντούχος Γιώργος Ζαχαρίου. Δεν χρειάζονται πολλά για να στήσεις ένα πλαίσιο για την αισθητική μαγεία: μόνο τα κατάλληλα χρώματα'

Η μουσική, το πανέμορφο σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη και η εναρκτήρια παρουσία της Ελευθερία («Δεν υπάρχει αγάπη δίχως πόνο», «Κύμα το Κύμα») ανοίγουν την πόρτα σε ένα δικό μας κόσμο. Η σταθερή φωνή αλλά και η μεστή εκφραστική του πρωτοεμφανιζόμενου Ησαΐα Ματιάμπα ρίχνει μια καλή γέφυρα για το α λα Ντύλαν ροκ feeling του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα - που είναι με το δικό του σχήμα και με την τραγουδίστρια Ελισάβετ Καρατζόλη στη σκηνή. Είναι ένα τραγουδοποιητικό feeling που χαρακτηρίζει το Λαυρέντη και που το καλλιεργεί με συνέπεια, ευαισθησία και επιτυχία εδώ και πάρα πολλά χρόνια και που, σ' αυτό το χώρο και σ' αυτή την καλλιτεχνική συνύπαρξη, είναι ό,τι πρέπει...

’νετα και όμορφα, πέρασμα σε ένα πανέμορφο solo section της Ελευθερίας Αρβανιτάκη - σε συνέχεια του περσινού της προγράμματος - με «Ιστορία Παλιά», «Ακτή», «Έφυγες Νωρίς», «Καθρεφτίζω το Νού», «Της Καληνύχτας τα Φιλιά» κλπ., που πάντα θα ακούγονται evergreen και all-time classics. All-time classic, φυσικά, είναι και το «Διδυμότειχο Μπλουζ» (σε στίχους του φίλτατου «Μπαχ»), η ερμηνεία του Λαυρέντη είναι definitive και το ροκ feeling εδώ γίνεται, φυσικά, πιο σκληρό και πιο επείγον. Ντουέτο με την Ελευθερία στο «Μακό» της Λίνας και ακολουθεί ένα παιχνίδι με ποπ, έντεχνα και λαϊκά που «στόχο» έχει να αποσαφηνίσει την καταγωγή και τις καταβολές του Λαυρέντη και της Ελευθερίας. Γιεγιέδικα των Τσαρμς, κινηματογραφικός Χατζιδάκις, λαϊκά και ...πλάκα! Cleared for take off - όπως θα έλεγε ο πύργος ελέγχου!

Το έχω ξαναπεί πως ο,τιδήποτε επανερμηνεύει η Ελευθερία το κάνει αφ' ενός επιτυχία και, κυρίως, του δίνει μια άλλη στάνταρντ διάσταση (και, όχι ρε μάγκες, δεν είμαι υπερβολικός! Έχω άπειρες ώρες πτήσης στη μουσική και στο τραγούδι - κάθε είδους και στυλ - και μπορώ να προσγειώνομαι ακόμα και στον Ταΰγετο!). Κλασικά του Ξαρχάκου, του Ζαμπέτα, του Πλέσσα κλπ. γίνονται εντελώς καινούρια'

Όμορφο μέρος και το role playing του προγράμματος: Ελευθερία και Λαυρέντης σε στυλ Βουγιουκλάκη - Παπαμιχαήλ, κορυφαία η ερμηνεία από τη φωνάρα του Μαχαιρίτσα στο «Τα Πήρες Όλα κι Έφυγες» (καλύτερη απ' του Στράτου - όσο κι αν ακούγομαι ...βλάσφημος!), λαϊκό το πρόγραμμα πια, ο Ησαΐας πολύ καλός όταν «Ραγίζει απόψε η καρδιά», όλοι στη σκηνή δίνουν ρέστα...

Το τζαζικό μέρος (γνωστό και από το περσινό πρόγραμμα της Ελευθερίας) ακολουθεί πολύ φυσικά - για να κουλάρουμε, υποτίθεται. Με εμπλουτισμένο section πνευστών και την Αρβανιτάκη, κυριολεκτικά, να πετάει, το πράγμα γίνεται πιο hot! Είναι μια κατεύθυνση που η Ελευθερία πρέπει να τη δει και να την καλλιεργήσει και αυτόνομα. Αυτή είναι η γνώμη μου - και έχω το θάρρος και το θράσος να τη λέω και να τη διατυπώνω...

Στο φάιναλ και οι δύο εξαίρετοι καλλιτέχνες είναι μαζί - σε κορυφαία (αμφότεροι) τραγούδια τους κι ενώ έχει κυλήσει τουλάχιστον ένα τριαμισάωρο, εσύ νιώθεις να θέλεις κι άλλα, κι άλλα...

Είναι η χημεία, είναι η ποιότητα, είναι το feeling, είναι η γνώση... - και όλοι είμαστε ευχαριστημένοι: η Ελευθερία, ο Λαυρέντης, εμείς. Κυρίως εμείς.

Γιώργος Χαρωνίτης
Αθηνόραμα 13-20/2/2003

back to top

Login or Register