Menu
Tablet menu

Περιοδικό 'Εψιλον - Αύγουστος 1991

Συνέντευξη στην Ξένια Καλδάρα και τον Γιάννη Τριάντη

Oσο κυλούσε η ώρα και η Ελευθερία μεγάλωνε μέσα μας, ένιωθα ότι ο Γιάννης που σιγοτραγουδούσε το «Μένω εκτός» όντας «εκτός» από χέρι με την πολιτική να του κλείνει το μάτι δεν είχε μετανιώσει που συμμετείχε στην κουβέντα. Ήταν η αφοπλιστική απλότητα της Ελευθερίας; Ήταν «ο χαμένος χρόνος» του Προυστ που κύλαγε μαζί με τα όνειρα για... συμμορία γυναικών και τους στίχους της Λίνας; «Μέχρι πότε νομίζεις ότι θα λάμπεις;». Τα φρύδια έσμιξαν. Και η απάντηση, αβία- στη: «Μέχρι τότε που θα έχω αστέρι». Ελευθερία Αρβανιτάκη: Με τον καλό λόγο των συναδέλφων της να τη συνοδεύει από τα πρώτα της βήματα. Λαμπερή είτε με «κόκκινο φουστάνι» είτε «με το ίδιο μακό». Πανταχού παρούσα με τη φωνή της και διαρκώς απούσα από το γνώριμο κύκλο των ομοίων... Τσιγάρα κι αφτιασίδωτη κουβέντα χωρίς αμπαλάζ. Απέριττη και γοητευ- τική σαν την Ελευθερία...


Γ.Τ.: Προβάλλεις με αξιοπρόσεκτο τρόπο το προϊόν σου Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Ε.Α.: Είναι φυσικό, όταν κάνεις ένα δίσκο να τον προβάλλεις. Κι αυτό συμβαίνει με οποιοδήποτε προϊόν. Εξαρτάται πώς προβάλλεις κάτι.

Γ.Τ.: Δεν εννοώ μόνο τη δουλειά σου, αλλά και σένα. Ποτέ δεν σε είδα να είσαι αναμμένη εναντίον κάποιου. Δεν είδα ποτέ να τα βάλεις με πρόσωπα συναδέλφους, δημοσιογράφους, μουσικούς. Προσέχεις πολύ την εικόνα σου.
Ε.Α.: Αισθάνομαι ότι δεν αφορά τον κόσμο αυτό. Δηλαδή εγώ αν έχω κάποιες διαφορές θα τις λύσω σε προσωπικό επίπεδο. Δεν μπορώ να βγω και να κατηγορήσω τον τάδε συνάδελφο ο οποίος μου έκανε κάτι, να το δημοσιοποιήσω. Το θεωρώ και ανήθικο.

Γ.Τ.: Σε προσωπικό επίπεδο;
Ε.Α.: Εννοείς σαν στάση.

Γ.Τ.: Από τη στιγμή που το προϊόν των τάδε μουσικών ή δημοσιογράφων πάει στο κοινό...
Ε.Α.: Εγώ νομίζω ότι η σιωπή είναι μεγάλη επικοινωνία. Όταν θέλω να δηλώσω την αντίθεση μου το κάνω σιωπώντας. Δεν είναι του χαρακτήρα μου να βγαίνω να επιτίθεμαι. Δεν κακολογώ άλλους που το κάνουν αλλά δεν είναι του χαρακτήρα μου. Και δεν το κάνω από «πολιτική». Είναι η φύση μου τέτοια.

Γ.Τ.: Ποια ερώτηση θα σου χάλαγε το «ίματζ» που λέγεται τώρα τελευταία... Ποια ερώτηση θα την απέφευγες;
Ε.Α.: Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ και ποτέ δεν το έχω πει. Εχω έναν τρόπο να απαντάω όπως θέλω. Τι θα πει θα μου χαλάσει το «ίματζ». Αν υπάρχει «Ίματζ» σε μένα είναι ότι μιλάω πολύ ειλικρινά. Μπορεί να κρύβω πράγματα. Οταν μιλάω όμως, αυτά που λέω τα πιστεύω.

Ξ.Κ.: Σε προσωπικό επίπεδο τι κάνεις;
Ε.Α.: Θυμώνω πάρα πολύ και τσακώνομαι.

Ξ.Κ.: Ρήξεις;
Ε.Α.: Δεν αισθάνομαι εν τέλει ότι είναι ρήξεις. Αισθάνομαι ότι είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών και επανατοποθέτηση σχέσεων. Και δεν μιλάω μόνο στο επαγγελματικό επίπεδο. Δεν αφήνω παρεξηγήσεις να αιωρούνται. Αν κάποιος πει κάτι εναντίον μου δεν θα το αφήσω να περάσει απαρατήρητό. Από τη στιγμή που με ενδιαφέρουν τα άτομα αυτά. Γιατί αν δεν με ενδιαφέρουν ούτε που ασχολούμαι. Αλλά αν με ενδιαφέρουν θέλω να ξεκαθαρίζεται η ιστορία.

Ξ.Κ.: Εχουν πει ότι είσαι ευνοούμενη των δημιουργών. Δηλαδή ότι αγαπήθηκες πάρα πολύ από τους δημιουργούς. Το 'χεις εισπράξει αυτό;
Ε.Α.: Είναι πολύ μεγάλη ικανοποίηση αυτό για μένα.

Γ.Τ.: Δεν σε ανησυχεί που όλοι λένε καλά λόγια;
Ε.Α.:'

Γ.Τ.: Δεν μπορεί να μην ενοχλείς κάποιους... Οι συναδελφικές αβρότητες δεν λείπουν.

Στίχοι και αγωνίες

Ε.Α.: Ναι, μόνο που εγώ δεν είμαι πολύ κοινωνική στο χώρο μου. Δεν ξέρω ποιοι ενοχλούνται. Προφανώς θα ενοχλώ κάποιους, δεν θα αρέσω σε άλλους. Με ευχαριστεί, όμως, το ότι όταν ζήτησα τραγούδια από συνθέτες που η δουλειά τους με συγκινεί δηλαδή από το Νικολόπουλο, τον Ξυδάκη, το Ζήκα, το Μίτζελο η ανταπόκριση ήταν γενναιόδωρη. Μου παρέδωσαν το υλικό τους με εμπιστοσύνη για το πώς θα τραγουδηθεί, μέχρι το πώς θα ενορχηστρωθεί. Αυτό μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση. Και με σιγουρεύει.

Ξ.Κ.: Να μη μιλήσουμε για την «Οπισθοδρομική Κομπανία», έχουν ειπωθεί πάρα πολλά πράγματα. Αλλά να μιλήσουμε για την παρέα που διαμόρφωσε ένα κλίμα. Υπάρχει πάλι μια παρέα για σένα...
Ε.Α.: Πάντα λειτουργώ με παρέα. Και ο συγκεκριμένος δίσκος έτσι έγινε.

Ξ.Κ.: Σε μια μουσική δουλειά πώς μπορούμε να κατανείμουμε το βάρος της ευθύνης;
Ε.Α.: θα έλεγα ότι στο στιχουργό και στο συνθέτη είναι η μεγαλύτερη ευθύνη.

Ξ.Κ.: Ο ερμηνευτής, όμως, αν θέλει να πει ότι θα υπάρξει πρέπει να ξέρει πού θα βαδίσει, τι θα κάνει και πώς θα το κάνει.
Ε.Α.: Η δικιά μου η αγωνία είναι στο τι θα διαλέξω. Εγώ το υλικό απλώς θα το ενώσω.

Γ.Τ.: ’κουσα το «Μένω εκτός» κι έχω μια απορία είναι γενικότερη απορία. Ακούγοντας τους στίχους της Νικολακοπούλου καταλαβαίνεις ότι εκεί κάτι γίνεται, δεν είναι μια στεγνή επαγγελματική «δουλειά» για να βγουν πέντε τραγούδια. Είναι μεθυσμένοι στίχοι, ξενύχτηδες. Ήταν «φορτωμένη» η Λίνα όταν τους έγραφε... Έρχονται λοιπόν και πέντε έξι ικανοί συνθέτες με διαφορετικό ύφος, ε - και συ αναλαμβάνεις να πεις τα τραγούδια. Αναρωτιέμαι αν «μπήκες μέσα τους», αν μπορεί ο ερμηνευτής να το κάνει αυτό ή απλώς διεκπεραιώνει.
Ε.Α.: Μα εγώ ήμουνα από τη γέννα τους. Δηλαδή, τα τραγούδια φτιάχτηκαν για μένα. Με τη Λίνα μιλούσαμε ώρες ατελείωτες για χιλιάδες πράγματα από την προσωπική μας ζωή, από το πώς σκεφτόμαστε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά που έλεγε η Λίνα, όταν ξαφνικά της ερχόταν ο στίχος σε μια μελωδία που της είχα πει, ήταν σα να τα είχαμε γράψει μαζί.

Γ.Τ.: Συνήθως λένε ότι όταν δεν σε ξαφνιάζει τίποτα πια έχεις γεράσει. Εσένα σε ξαφνιάζει κάτι ευχάριστα ή δυσάρεστα σήμερα;
Ε.Α.: Ναι, πολλά. Οι γνωριμίες με καινούριους ανθρώπους ή πράγματα τα οποία συμβαίνουν στις καθημερινές μας στιγμές. Η έκπληξη παραμονεύει σε κάθε βήμα, ακόμα και σε εποχές που νομίζεις ότι όλα έχουν ειπωθεί, ότι όλα έχουν γίνει.

Γ.Τ.: Μέχρι πότε νομίζεις ότι θα λάμπεις;
Ε.Α.: Μέχρι τότε που θα έχω αστέρι. Πού να ξέρω πότε είναι αυτό; Θα ήθελα μόνο να καταλάβω πότε θα πάψει.

Γ.Τ.: Τι νιώθεις, το κουβαλάς στο τσεπάκι, τι νιώθεις; Ως πότε νομίζεις ότι μπορείς να συνεχίσεις έτσι;
Ε.Α.: Δεν το σκέφτομαι αυτό. Μα είναι λάθος να το σκεφτείς γιατί είναι η αρχή του τέλους αυτή.

Γ.Τ.: Δεν σε απασχολεί καθόλου;
Ε.Α.: Όχι.

Γ.Τ.: Κι εγώ νόμιζα ότι θα είναι το κρίσιμο θέμα. Δηλαδή πας να τινάξεις τη συνέντευξη στον αέρα.
Ε.Α.: Ποτέ δεν σκέφτομαι κάτι που ξεκινάω πώς θα τελειώσω. «Ποτέ δεν σκέφτομαι το τέλος»

Γ.Τ.: Εγώ σου μιλάω για την ?δια σου την καριέρα.
Ε.Α.: Μα εγώ σου μιλάω για τη ζωή μου. Ποτέ δεν σκέφτομαι για ό,τι ξεκινάει στη ζωή μου πότε θα τελειώσει. Σκέφτομαι αυτό που συμβαίνει τώρα ή αυτό που θα συμβεί μετά από 1 -2 χρόνια. Ονειρεύομαι για τα επόμενα 1 -2 χρόνια. Μόνο για τις φιλίες μου θα ήθελα να κρατήσουν μέχρι το τέλος της ζωής μου, το οποίο δεν ξέρω πότε θα είναι και δεν με απασχολεί.

Γ.Τ.: Έχετε κάτι κοινό με τους ποδοσφαιριστές οι τραγουδιστές. Για κείνους μετά τα 30-32, για σας σαφώς σε μεγαλύτερη ηλι- κία, στην άκρη του φωτεινού διαδρόμου παραμονεύει το χάος.
Ε.Α.: Δεν το πιστεύω αυτό.

Γ.Τ.: Δηλαδή μεθαύριο που θα είσαι με τους δίσκους σου παρέα, μακριά απ' την επικαιρότητα, δεν θα σου στοιχίσει;
Ε.Α.: Δεν τα σκέφτομαι αυτά.

Γ.Τ.: Δεν είναι ένα μαχαίρι;
Ε.Α.: Δεν είναι μαχαίρι αυτό. Έρχεται προοδευτικά. Εξαρτάται από την ωριμότη- τα που έχεις. Αυτό πιστεύω εγώ. Κατά πόσο ώριμη είσαι αυτή την καμπή να τη δεις. Κατά πόσο ώριμη είσαι να έχεις φτιάξει τις συνθήκες τότε ώστε να μπορέσεις να ζήσεις καλά. Αυτή είναι η μισή μου ζωή. Έχω κι άλλη ζωή.

Γ.Τ.: Όπως είσαι σήμερα, μέσα στο φόρτε της δημοσιότητας και του οργασμού του επαγγελματικού, κρατάς περιθώρια για σένα ή θυσιάζεις στο βωμό της δουλειάς σου τα πάντα;
Ε.Α.: Αυτό είναι τόσο παράλογο, τόσο έξω από μένα. Εγώ σχεδιάζω με τις φίλες μου όταν θα είμαστε γριές, εάν γεράσουμε, τι θα κάνουμε. Δηλαδή κάνουμε όνειρα, ετοιμάζουμε μια συμμορία. Ετοιμάζουμε ληστείες... Αστειεύομαι. Ποντάρω πολύ στην προσωπική μου ζωή. Για μένα η μεγάλη ισορροπία είναι και τα δύο.

Γ.Τ.: Δεν μπορεί να μη σε απασχόλησαν κάποια ξεχασμένα είδωλα...
Ε.Α.: Δεν με ενοχλεί όταν κάποιος παύει να υπάρχει ενεργά αλλά έχει αφήσει έργο πίσω του. Αν κατορθώσω να αφήσω έργο πίσω μου θα είμαι πάρα πολύ ευτυχής. Αυτό είναι όλη η ιστορία. Με ενοχλεί όταν δεν βλέπεις τη φθορά και ταυτόχρονα προσπαθείς να συντηρήσεις ψευδαισθήσεις. Δεν μπορώ να αισθανθώ, δηλαδή, ότι ξαφνικά σταματάω να τραγουδάω και παύει η ζωή μου, γίνομαι μια μίζερη γυναίκα. Κι ούτε πιστεύω ότι όσες δεν έχουν αυτό το αστέρι για τις γυναίκες μιλάω είναι δυστυχείς. Ξέρω γυναίκες οι οποίες ζούνε πάρα πολύ λιτά και απλά και είναι πανευτυχείς και τις ζηλεύω.

Γ.Τ.: Είσαι επικίνδυνη. Αυτά είναι προβοκατόρικες απόψεις.
Ε.Α.: Γιατί;

Γ.Τ.: Γιατί εγώ τρομοκρατούμαι που σ' ακούω. Δηλαδή, όταν εμένα μ' απασχολεί...
Ε.Α.:Εγώ θα ήθελα αυτό που σου λέω να σε γεμίσει αισιοδοξία.

Γ.Τ.: Με τρομοκρατεί περισσότερο... Νιώθω το έλλειμμα και το κενό ή τη στέρη- ση ή το φόβο του απέραντου όταν κλείσω τα μάτια...
Ε.Α.: Μα κι εγώ το 'χω σκεφτεί κι έχω τρομάξει, απλώς το 'χω αποδεχθεί.

Γ.Τ.: Γι' αυτό σου λέω ότι είναι προβοκατόρικο.
Ε.Α.: Μην υποτιμάς την προβοκάτσια. Μερικές φορές είναι δημιουργική.

Γ.Τ.: Ποιος ήρωας από τα βιβλία σ' έχει γοητεύσει;
Ε.Α.: Πολλοί, δεν είναι ένας. αλλά να σου πω τους αγαπημένους μου. Δυο συγγρα- φείς είναι. Τώρα θα ακουστεί λίγο κουλτουριάρικο, βέβαια, αυτό που θα πω, αλλά τέλος πάντων. Ο Προυστ και ο Σταντάλ.

Γ.Τ.: Τώρα, τι διαβάζεις;
Ε.Α.: Τώρα τελευταία βρίσκομαι στον Προυστ κι έχω χρόνο μπροστά μου για να τον τελειώσω.

ΓΤ."Φαίνεται ότι θα 'ναι για το... χαμένο χρόνο...
Ε.Α.: Καθόλου. Ξανακερδισμένος. Ξέρεις, μ' έχουνε βοηθήσει πάρα πολύ τα βι- βλία.

Ξ.Κ.: Χορεύεις;
Ε.Α.: Χορεύω και καλά.

Ξ.Κ.: Ακούς μουσική;
Ε.Α.: Ακούω πολλή μουσική. Κατά περιόδους κολλάω.

Το κλειδί της γοητείας

Ξ.Κ.: Στον έρωτα κολλάς;
Ε.Α.: Ολοι κολλάμε στον έρωτα, βέβαια.

Γ.Τ.: Κάποια περιοδικά που είναι της μόδας έχουν καταφέρει να αντιστρέψουν τη λογική των συνεντεύξεων και της επικοινω- νίας δημοσιογράφων και επωνύμων, κάνουν κάποιες ερωτήσεις «πολύ καλές»...
Ε.Α.: Όπως;

Γ.Τ.: Ποιο είναι το ερωτικό σου πρότυπο, ας πούμε.
Ε.Α.: Δεν έχω ερωτικό πρότυπο, αν με ρωτάς. Με ρωτάς τώρα; Δεν έχω ερωτικό. Δηλαδή τι; Αν είναι ψηλός, κοντός, χοντρός ή αδύνατος; Οχι. Αν έχει γοητεία, μ' ενδιαφέρει. Η γοητεία, αυτό είναι το κλειδί για μένα.

Γ.Τ.: Βγήκες καμιά φορά από το σπίτι σου έχοντας διαβάσει ένα βιβλίο και είπες, ας πούμε, «τώρα θα γίνει επανάσταση»; Βγαίναμε, μετά τη μεταπολίτευση, π.χ., διαβάζοντας το «Κράτος και Επανάσταση» και βλέπαμε «φωταγωγημένο» όλο τον... κόσμο.
Ε.Α.: Ναι, πολύ συχνά. Με μία αίσθηση γνώσης που βέβαια δεν είναι απόλυτη με μια αίσθηση γνώσης, που σε κάνει να λάμπεις και να αισθάνεσαι σίγουρη.

Γ.Τ.: Μίλησες για τον «ήχο της σιωπής». Οταν έχεις πάρει χρώματα, διαβάζοντας δεν ξέρω ποια βιβλία και βγαίνεις από το σπίτι σου, κάνεις κοινωνούς και τους άλλους ή τους καταλαβαίνεις σιωπώντας;
Ε.Α.: Και τα δύο: Και να γίνουν κοινωνοί κι εκείνοι, χαρίζοντας τους αυτό που διάβασες και το να αρχίσω να καταλαβαίνω καταστάσεις και ανθρώπους που πριν θα τους έβλεπα αδιάφορα.

Ξ.Κ.: Πώς αισθάνεσαι τη στιγμή που φωτογραφίζεσαι;
Ε.Α.: Δεν αισθάνομαι ωραία όταν φωτογραφίζομαι και το ξέρω. Υπάρχουν φωτο- γράφοι που το κατάλαβαν αυτό και ποτέ τους δεν με πίεσαν να πάρω μια στάση. Κι αυτές είναι οι καλύτερες μου φωτογραφίες.

Ξ.Κ.: Τι χαρακτηριστικά έχει η γενιά σου; Σε κάνει να αισιοδοξείς; Εχουν φανεί οι προτάσεις της μέχρι τώρα;
Ε.Α.:Οι προθέσεις της. Δεν ξέρω αν υπάρχουν προτάσεις. Μουσικά μιλάμε ή μιλάμε γενικότερα; Εγώ πιστεύω στη γενιά μου, εκεί στα τριάντα και πάνω. Πιστεύω ότι έχουμε να δούμε πολλά. Πρέπει να αντισταθούμε σε πάρα πολλά.

Γ.Τ.: Εγώ νομίζω ότι είσαι σύμβολο μιας εποχής που φθίνει. Οχι η δουλειά σου ούτε εσύ σαν προσωπικότητα, αλλά η εποχή σου. Οι άνθρωποι δοκιμάστηκαν. Πήγαν στα σπίτια τους, παντρεύτηκαν, έχουν ωραία μωρά...
Ε.Α.: Αυτό δεν είναι μια οπισθοχώρηση. Το να παντρεύεσαι και να έχεις ωραία παιδιά είναι μάλλον κίνηση αισιοδοξίας. «Τους έχουμε εκπλήξει»...

Ξ.Κ.: Λένε ότι η Ελλάδα είναι Ευρώπη με το δικό της τρόπο. Εσύ είσαι φορέας αυτού του τρόπου στη μουσική.
Ε.Α.:Δεν ξέρουμε τι γίνεται ακριβώς. Αισθάνομαι ότι ζούμε λίγο μεταξύ μας στην Ελλάδα. Μας περιμένουν μεγάλες εκπλήξεις. '

Ξ.Κ.: Υπάρχει περίπτωση να τους εκπλήξουμε εμείς;
Ε.Α.: Μα τους έχουμε ήδη εκπλήξει. Μάλλον αρνητικά θα έλεγα, αλλά τους έχουμε εκπλήξει

Ξ.Κ.: Για το τραγούδι λένε ότι θα είναι θε τική η έκπληξη.
Ε.Α.: Μπορεί, δεν αποκλείεται. Το παρήγορο είναι ότι σε όλη την Ευρώπη είμαστε η μόνη χώρα που έχει δική της μουσική, η ο ποία ζει. Μουσική με βαθιές αναφορές στο παρελθόν, με ιστορία.

Γ.Τ.: Δεν φοβάσαι ότι όλα αυτά μπορεί vα χαθούν μέσα στην ευρωπαϊκή χοάνη:
Ε.Α.: Εδώ έχει το λόγο η πολιτεία, πέρα από το πόσο οι δημιουργοί θα υποστηρί- ξουν την ελληνικότητα της μουσικής, κύρια ευθύνη έχει η πολιτεία. Εγώ μόνο μέσα από τη δουλειά μου μπορώ να το κάνω, υποστηρίζοντας το ελληνικό τραγούδι, όπως μου υπαγορεύει η αισθητική μου.

Ξ. Κ.: Πού θα σε συναντήσουμε τους επόμενους μήνες;
Ε.Α.: Σε συναυλίες σ' όλη την Ελλάδα, με δυο νέους τραγουδιστές πολύ καλούς, το Δημήτρη το Ζερβουδάκη που είναι και συνθέτης και τον Πέτρο το Γαϊτάνο. Και τον Οκτώβριο, σε συναυλίες με το Γιώργο Νταλάρα σε 16 πόλεις της Ευρώπης.

Γ.Τ.: Δηλαδή, το χειμώνα, αν σου έκαναν μια πρόταση να εμφανιστείς σ' ένα σκυλά- δικο; «Κλασικό» σκυλάδικο, όμως...
Ε.Α.: Σ' ένα σκυλάδικο και να πω αυτά που λέω; Δεν θα αφορούν κανέναν.

Γ.Τ.: Νομίζεις. Λοιπόν, το είπαμε και εκτός συνεντεύξεως, το χειμώνα θα γίνουν σουξέ δύο σου τραγούδια σε σκυλάδικα.
Ξ.Κ.: Το «Μη γυρίσεις» των Κατσιμιχαίων τραγουδιόταν σε όλα τα σκυλάδικα. Και το «Κόκκινο φουστάνι», το δικό σου.
Ε.Α.: Αυτό δεν είναι κακό.

Ξ.Κ.: Κακό δεν είναι. Απλώς λέμε ότι ακούγονται αυτά τα τραγούδια και σ' αυτούς τους χώρους. Δε μπορούμε να μην το λάβουμε υπόψη μας αυτό.
Ε.Α.: Ναι. Κι αυτό είναι και πολύ καλό νομίζω. Αλλά ένα σκυλάδικο έχει κάτι συγκεκριμένο. Δηλαδή, ας πούμε, ή υπάρχει ένα υπέρμετρο πάθος στα τραγούδια που ακούγονται ή στον τρόπο με τον οποίο συμβαίνει κάτι εκεί. Αυτό εμένα δεν μου πάει.

Γ.Τ.: Ξέρεις τι σκέφτηκα τώρα που ερχόμουνα; Οτι θα μπορούσες να είσαι η Κατρίν Ντενέβ της αριστεράς. Στη Γαλλία, οι πολιτικοί πήραν την Κατρίν Ντενέβ και την έκαναν εθνικό σύμβολο. Λοιπόν, επειδή έχεις φάει τα χρόνια σου στην αριστερά, σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν οι διαφημιστές του Συνασπισμού να σε χρησιμοποιήσουν σε καμιά αφίσα. Η Δαμανάκη από δω, εσύ από κει...
Ε.Α.: Με ρωτάς αν θα το 'κάνα; Οχι. Παρ' ότι συμπαθώ το Συνασπισμό και τη Δαμανάκη. Ηταν μια κουβέντα που κύλησε ανάμεσα σε τρία άτομα. Με γοητευτικές συμμορίες, δημιουργικές προβοκάτσιες, ωραία μωρά, χρώματα και ήχους. Και με την υπόσχεση της επόμενης συνάντησης.

«Ε», Κυριακή 18/8/1991

back to top

Ημερολόγιο

 ◄◄  ◄  ►►  ► 
Μάιος 2018
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Login or Register