Menu
Tablet menu
A+ A A-

Δυνατά

Μουσική: Ara Dinkjian
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου


Σα γυναίκα γεννά
στο χώμα η νύχτα το πρωί
κι όλα αντέχουν ξανά
και γίνονται ζωή.
Ποιά παλιά κιβωτός
μέσα απ' του χρόνου τις στοές
βγάζει ακόμα στο φως
ζευγάρια αναπνοές.

Δυνατά δυνατά
γίναν όλα δυνατά τ' αδύνατα.
Δυνατά δυνατά
σ' ένα θέαμα κοινό.
Δυνατά δυνατά
κι όπως πάνε του χορού τα βήματα
με τα χέρια ανοιχτά
όλα τα περιφρονώ.
Μα σα γυναίκα γεννά
στο χώμα η νύχτα το πρωί
κι όλα αντέχουν ξανά
και γίνονται ζωή.
Ποιά παλιά κιβωτός
μέσα απ' του χρόνου τις στοές
βγάζει ακόμα στο φως
ζευγάρια αναπνοές.

Δυνατά δυνατά '

Κι όλο κάτι λέω, κάποια αγάπη κλαίω
κι όλο μέσα μου θρηνώ χαλάσματα.
Με τα χρόνια μου στα σεντόνια μου
σα φαντάσματα.

Μα σα γυναίκα γεννά'

Δεν υπάρχουν πολλά
που να τα ελπίζουμε μαζί
κοίτα, κοίτα ψηλά
κι άλλος αιώνας ζει.
Ποια παλιά κιβωτός '

Τo κόκκινο φουστάνι

Μουσική: Σ. Κουγιουμτζής
Στίχοι: Κ. Κινδύνης


Η νύχτα κατεβαίνει με μαύρο φερετζέ
κι η πόλη διψασμένη για φώτα και σουξέ.

Βάλε το κόκκινο φουστάνι
εκείνο που σε κάνει να μοιάζεις πυρκαγιά.
Έλα και μη μετράς την ώρα
τα νιάτα είναι δώρα που καίνε σα φωτιά.

Τι να μας περιμένει αύριο το πρωί
ποιός έρωτας πεθαίνει και ποιος θα γεννηθεί.

Σκιές και χρώματα

Μουσική: Ara Dinkjian
Στίχοι: Μ. Γκανάς


Είναι κάτι αγάπες μου που σηκώνω τις πλάτες μου,
είναι χέρια που κράτησα
- κράτα με -
σαν πουλάκια τ' άφησα.
Είναι κάτι στον άνθρωπο
τρυφερό και απάνθρωπο
και ο κόσμος παράξενος
- γυάλινος -
σκοτεινός και διάφανος.

Είν' ο κόσμος δύσκολη γραφή
όλο σβήνεται
κι αν δε διαβαστεί με την αφή
τίποτα δε γίνεται.

Είναι λύπες που ξέχασα
και χαρές που δεν έζησα,
είναι χρόνια που φύγανε
- μίλα μου -
πες μου πού να πήγανε.
Είναι φίλοι που χάθηκαν
και φωνές που μου στάθηκαν,
είναι μάτια που φίλησα
- μάτια μου -
κι από φως ξεχείλισα.

Είναι σπίτια που έχασα
και ποτέ δεν τα ξέχασα
ένα σχήμα που μπόρεσα
- σώμα μου -
κι άλλα που δε χώρεσα.
Είναι κάτι στον άνεμο
μυστικό και παράνομο
που τρελαίνει τα σώματα
- πόνα τα -
με σκιές και χρώματα.

Μένω Εκτός

Μουσική: Ara Dinkjian
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου


Μένω εκτός, θυμάμαι ονόματα
τρέχω με ταχύτητα φωτός.
Μένω εκτός σαν κάτι στόματα
που 'διωξε απ' τον κόσμο ένας λωτός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να γυρίσω
μα ο παράδεισος κλειστός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να μιλήσω
μα είν' ο τόπος μου σβηστός.

Μένω εκτός, μιλάω με σύρματα
στη σιωπή ζυγιάζω σαν αητός.
Μένω εκτός σαν κάτι σχήματα
που 'φτιαξε στην άμμο ένας πιστός.

Πάμε ξανά στα θαύματα

Μουσική: Δημ. Παπαδημητρίου
Στίχοι: Μιχ. Γκανάς


Θα 'ρθω να σε πάρω μια βραδιά με φεγγαράκι
στους δρόμους τα φανάρια ανοιχτά για την αγάπη.
Πράσινα φανάρια στη σειρά
και στους καθρέφτες δυο φεγγάρια.

Πάμε ξανά στα θαύματα όπως μια φορά.
Κι αν δεν μας αφήσει η αγάπη στα μισά
Αίγινα θα πιάσουμε και Σύρα κι Ικαριά,
λύσε τα σχοινιά.
Ασημένιο μονοπάτι στην πλώρη μου
το φεγγάρι στα νερά,
καλοτάξιδο κορμάκι, βαπόρι μου,
πήγαινέ μας στ' ανοιχτά.

Όνειρο θα γίνω και θα 'ρθω να σε κοιμίσω
και όσα ονειρευτήκαμε μαζί να σου θυμίσω.
Όνειρα που κάναμε κι οι δυο
πάνω στο ίδιο μαξιλάρι.

Ημερολόγιο

Login or Register